कविता

कविता

यमक साधलं जातं 

ती केलेली कविता असते ...

नि नादमाधुर्याच्या वाटेने चालते,

ती असते 

येऊन प्रकट झालेली कविता !

अर्थ, वृत्त, ताल, मात्रा .... 

बद्धता कशाशीच नसते ...

असतं फक्त 

स्वातंत्र्य शब्दांना

कल्पनांचे खेळ पूर्ण करण्याचं ! 

या डावात रमतात काही शब्द ...

काही मात्र दमतात !

निघून जातात मग ..

वाट पहातात ... 

आणखी एखादा  रमणीय खेळ सुरू व्हायची

प्रकट होत असलेल्या एखाद्या कवितेच्या 

कल्पनेचा हात मिळायची !

आठवणी

धुक्यातून अचानक 

समोर आलेल्या वाटसरूप्रमाणे 

आठवणी ...

कुठूनतरी अचानक प्रकटतात !

दोन क्षण गप्पा मारून 

पुन्हा नाहीश्या होतात

एका गडद पडद्या-आड ...

तेच परिचित माणूस

पुन्हा कधी भेटेल 

हे सांगता येत नाही ना ?

तश्याच ....

हिवाळा

तुला पाहणे
मी स्वप्नातून
धूसर धूसर
हिवाळ्यातली
सकाळ जशी !

तुझे पाहणे
मला तसे अन्
धुक्यात चमचम
वाट जशी !

तुझ्यामुळे अन्
मनात माझ्या
दवांत भिजली
बाग जशी !