आठवणी

धुक्यातून अचानक 

समोर आलेल्या वाटसरूप्रमाणे 

आठवणी ...

कुठूनतरी अचानक प्रकटतात !

दोन क्षण गप्पा मारून 

पुन्हा नाहीश्या होतात

एका गडद पडद्या-आड ...

तेच परिचित माणूस

पुन्हा कधी भेटेल 

हे सांगता येत नाही ना ?

तश्याच ....

हिवाळा

तुला पाहणे
मी स्वप्नातून
धूसर धूसर
हिवाळ्यातली
सकाळ जशी !

तुझे पाहणे
मला तसे अन्
धुक्यात चमचम
वाट जशी !

तुझ्यामुळे अन्
मनात माझ्या
दवांत भिजली
बाग जशी !

कुठे कुठे

पाऊस

निघून गेला तरी

ढग असतातच

कुठे कुठे ..

तू

निघून गेल्यावर

आपल्या भेटीचे अर्थ रेंगाळतातच

मनात

कुठे कुठे !

रात्र

निघून जाते तरीही

थंड कोपरे उरलेलेच असतातच

पांघरूणाच्या चुण्या-चुण्यातून

कुठे कुठे !

तू

गेल्यावर तुझे स्पर्श

राहातातच माझ्या रोमारोमामधून

कुठे कुठे !

केवडा

काल रात्रीच्या

धुरकट, मळक्या पिवळसर चंद्राने

आकाशभर पसरली बातमी

तुझ्या तन - मनात बहरलेल्या

केवड्याची !

आणि दिवस चढू लागल्यावर

या रानाने फोडली रात्री कळलेली

ही गोड बातमी ...

रान बहरून गेलं ..

त्याच्या मनातल्या केतकी सुवासाने ...

तुझ्या तन-मनीचा केतकी सुगंध आता जगभर !

नागांनी आता फक्त भुलायचं .. डुलायचं ...

जन्मभर !!

माझा तुझा चंद्र !

माझ्या नवीन (होऊ घातलेल्या) अल्बम मधील एक गीत .. मीच लिहिलेलं ...

पूर्वेला हासणारा
क्षितिजावर वाकणारा
डोळ्यात खुणावणारा
ढगात विसावणारा
माझा तुझा .. हा .. चंद्र !

आकाश तुझे नि माझे
ढळणार्‍या तारकेचे
आकाशाच्या नक्षीला
स्वप्ने चंदेरी विणतो
पुन्हा पुन्हा ... हा .. चंद्र !

एखादी रात्र वेडी
साथही नशाच थोडी
कुठे चुकते पाऊल
तरी त्यावर ताल धरतो
नवा नवा ... हा ... चंद्र !

दोघांचे एक गाणे
एकाच दिशेत जाणे
निळी वाट चालताना
प्रेमातुन पाहणारा
माझा तुझा ... हा .. चंद्र !

कोडे

श्वासांचे कोडे सुटले अन् श्वास कसा थांबला ?
निमिषाची घटना सरल्यागत त्रास कसा संपला ?

थेंबांच्या खुणा पुसणारे ऊन पुन्हा सरसरले
एका थेंबाच्या वक्षी पण सूर्य कसा गुंतला ?

असताना मी, नसल्यागत का जग हे सारे होते ?
निरोप माझा अन् घेण्याचा उत्सव का रंगला ?

क्षणक्षण मोजून झाले ओझे सरल्या वास्तवाचे
कणकण विस्तव घेत जिण्यातून शांतपणा झिंगला !

तुला अखेरी झाले ओझे माझ्या रडगाण्याचे
अन् अश्रूंतच माझ्या का हा जीव तुझा गुंतला ?

शेवटला मी सांगून जातो, पुढचा हा इतिहास ..
दिसेल माझ्या रक्तामध्ये सूर्य तुझा गोंदला !

किंमत

आज एक विचार आला मनात ...

एक माणूस सिग्नलवर पादचारी लोकांना हिरवा सिग्नल असताना रस्ता क्रॉस करत असेल आणि त्याला ठोकर बसते एका गाडीची ... जी एक धनाढ्य, वजनदार माणूस चालवतो आहे ...

पादचारी मरण पावतो ..

या मृत माणसाची किंमत काय ?

निर्मळ

पावसाने

गेली धूळ

सारी ...

कधीची 

धुपून !

मन 

निर्मळ 

निर्मळ

ताजे 

पात्यावर 

ऊन !

प्राजक्त

माझ्या अंगणात, सखे,

एक प्राजक्ताचे झाड आहे.

तू माझ्या रात्रीवर उधळून जातेस .. त्या सर्व चांदण्या

पसरून ठेवते माझ्या दारात ते झाड ...

चान्दण-रंगाला अरुण-रंगाची तीट लावून !

मग मी त्या चांदण्या हातात वेचून ...

त्यांच्या सुगंधात शोधत राहातो ..

तुला !

जाग ...

जाग येते ...

कधी लख्ख ...

टकमक करणारी ...

एक जाग !

झोप अचानक निघून जाते ...

अगदी अलगद कुशीवर वळून कुणी उठून जावं चटकन ...

तशी !

अशी जाग ...

जेव्हा अंगाच्या कणाकणात एकाच क्षणात आलेलं असतं चैतन्य ...

झोपेचा एक कणही राहात नाही त्यात जिवंत ..

अशी जाग !

जशी ...

आयुष्याच्या स्वप्नातून एका क्षणात येते ...

ती जाग ... मृत्यूची !!

हुरहूर

आभाळ वाहते ... झरझर झरझर

पाणी तटाटते ... भरभर भरभर

खळखळे तुडुम्ब .. निर्झर निर्झर

मनात नभाचे ... काहूर काहूर

दिठीला बावरी ... हुरहूर हुरहूर

ओठांशी नाजुक ... थरथर थरथर

मन कोणासाठी ... अधीर अधीर ?

भेटीची आस ही ... अनिवार अनिवार ?

जवळ - दूर

आपण सगळेच तुटक-तुटक ..

नात्यांच्या वेड्या-वाकड्या करवतकाठी आकारांचे तुकडे ...

एकाला दुसरा जोडून ..

होतंय का एखादं चित्र तयार ?

... हा असा खेळ चालूच राहातो आपला ..

जवळ येत .. दूर जात ... येत-जात राहातो आपण !

काठाला-काठ .. किनारीला-किनार जुळते कधीतरी ...

काही अर्थपूर्ण होतंही तयार कधीतरी ...

रोमांचक वाटतंही अश्यावेळी ...

नंतर कधी कळतंही जे जमलं ते पूर्ण चित्रच नाही ...

त्या पूर्ण चित्रासाठी ...

अजून थोडं थांबावं लागेल ...

जवळ-दूर होत राहावं लागेल ..

जवळ .. दूर

सतत ...

जवळ - दूर !!

तुझे - माझे

एक मला एक तुला ...

आठवणींची फुले !

माझे तुझे एक नभ ..

चांदण्याने गोंदलेले !!

तुझी खूणगाठ एक

शोधत मी चाललो ...

तुझी माया सान्डणारे

ढग कुठे दाटले ?

माझ्या पायाखाली एक

अथक हे माळरान ..

माझे मन दूर तुझ्या

गावाकडे थांबलेले !

एक वेड, एक स्वप्न,

एक ध्यास, भेट एक .. !

दोन जीव, एक श्वास

क्षण मात्र गुंतलेले !

तुझ्या प्रेमात असा मी

भिजतो कसा कळेना ?

जरी जीव आपले हे

दूर दूर टांगलेले !

तीळ-तीळ ना तुटणे,

पीळ ना पडणे जीवाला...

अंतराचे कण कण

प्रेमामधे झिन्गलेले !

तुझी-माझी एकमेव

एक अशी ही कहाणी ..

आसमंत तुझ्या-माझ्या

दरम्यान गोठलेले !!

स्वप्न पडावे !

डोळ्यांनी जे हरवावे

स्वप्नांना ते गवसावे

कोड़यांनी आयुष्याच्या

स्वप्नांवाटे उकलावे !

स्वप्नांचा एक कवडसा ..

त्या विस्मय प्रकाशवाटा ..

सत्त्याच्या किमयेसाठी

मायावी स्वप्न असावे !

स्वप्ने हा श्वास मनांचा ..

स्वप्नांचे स्पर्श मनांना ..

स्वप्नांना नसते गणती ..

स्वप्नांनी अगणित यावे !

हे वरदानच काळाचे ..

प्राणांच्या देशामधले ..

प्राणांच्या भटकंतीला ..

जन्माचे स्वप्न पडावे !

विरहाच्या कविता

विरहाच्या कविता

१.

मी नसताना तुझ्या जगाला खंतही नाही कशी तीळभर ?

तुझ्याविना अन् माझ्या हृदयी क्षणक्षण माजत असह्य थरथर...

कुठली गाणी आणि विराणी, तू नसताना गातो मी?

अर्थांसाठी शब्दांभवती स्वर-तालाची नुसती भिर-भिर !

ऊन-चांदणे, जल-रंगही हे, फिके-फिके बघ तू जाता ..

रंग वाहता एक जिव्हारी तूच दिलेला अखंड झर-झर !

माझे असणे नसणे आता तुझ्या नसू दे गणतीला ..

जन्मांची पण सुटण्या गणिते तुझी वजावट नकोच क्षणभर !

२.

चुकलो का, ते सांग ना ? मी तुला भेटून गं ?

मिटलो का अन्, सांग ना ? जाता तू निघून गं ?

या मनाचे या जगाशी काय नाते सांग ना ?

मिळतो का ते सांग ना ? जन्मही मागून गं ?

भिन्न धागे मी न् तू , तरी एक नक्षी का दिसे ?

कोण गेले सांग, असले वस्त्र हे विणून गं ?

सांज पक्षी का उडाले ? का बुडाला सूर्य अन् ?

चांदणे का सांग, माझे मन असे विखरून गं ?

3.

तू किती जाशील दूर ?

मी तुला हृदयात माझ्या कोंडलेले !

हे तुला माहीत असुनी,

टाळण्याचे,

काय हे तू मांडलेले ?

मी तुला दिसता अता

का वळविशी नजरेस तू ?

मग किनारी पापण्यांच्या

आर्त ओले थेंब

का ते थांबलेले ?

साद ऐकूनही मला

प्रतिसादही तू ना दिला ..

ओठ दातांनी दटावून,

नाव माझे

का असे मग दाबलेले ?

मीच आता खोडतो प्रतिमा तुझी,

टाळायला हे टाळणे ...

अंतरी पण खोलवर,

अस्तित्व हे तुझेच अवघे गोंदलेले !