कृतघ्नांचे कूळ

हलक्या प्रतीचे | जगणे भोगणे |
ऐकणे पाहणे | हलकेचि ||
ऐसे काही लोक | जगात सतत |
बेसावध क्षणी | भेटताति ||
मतलब मात्र | फक्त जाणताति |
खोटी-नाटी नाती | जगताति ||
आधार म्हणोन | काय शोधतात |
काय अन मनात | धरतात ||
आत रंग एक | बाह्य रंग खोटा |
गरळ, छेडता | ओकताति ||
दुःखाचे कांगावे | दुखरे सांगावे |
कसे पाठवावे | कळते त्या ||
स्वतः मात्र दिन | हीन दुसरेच |
मांडती असेच | असत्या ते ||
काय करताति | काय मिळवाया |
सर्व जातो वाया | यांचा वेळ ||
आसपास माजे | कृतघ्नांचे कूळ |
उपटून मूळ | नाशवावे ||
नको नको देवा | कृतघ्न नकोत |
कृतघ्नांचे गोत | नष्ट व्हावे ||
सावध राहावे | जगावे जागून |
कृतघ्न मागून | सुरा मारी ||
असे कोणी कोणा | न भेटावे कधी |
असली ही व्याधी | नुपजावी ||
थांबोत यातना | जन्म शुभ व्हावा |
अशुभ न यावा | कोणी मार्गी ||

पुतळा

आपण ज्यांच्यावर प्रेम करतो 
त्यांना आपल्या प्रेमाचीच 
जेव्हा अडचण होऊ लागते
तेव्हा प्रेम करायचं कसं थांबावं ?
हे मला कळत नाही ...
मग ...
प्रेम व्यक्त करणं थांबवावं लागतं ...
अश्या आपल्या माणसांसमोर मग 
मी होऊन जातो 
एक पुतळा ...
मनामध्ये अनावर प्रेमाने तुडुंब ...
पण चेहरा मात्र निर्विकार !

शक्यता

कोणीही नसताना

एकाकी

मात्र मी

असताना

येशील ?

तेव्हा नसतील

माझे हर्ष आणि उन्माद

नसतील

वारे आणि तारे

नसतील हास्य किंवा 

दुःखाचे उमाळे !

नसेल काहीही

आपल्यामध्ये

अडणारे

खुपणारे

सलणारे 

माझे 

तुझे

असे काहीही !

तेव्हा ये ...

समोर बस अश्या एका वेळी !

तेव्हाच काही 

शक्यता 

या जन्माचे

आपले

उरले-सुरले सारे

हिशेब

मिटण्याची !

अनोळखी

खुणावणे तुझे असे

अनोळखी !

तुझ्यामुळे शहारणे

अनोळखी !!

पसंत-नापसंत बोलणे 

तुझे 

पुन्हा फिरून ऐकणे

अनोळखी !!

मनात वाजती खुणा

दुरावता

दुरावणे, न साहणे

अनोळखी !!

तुझेच नाव ओठ हालता

फुटे 

अबोल साद ही मला

अनोळखी !!

फिरून जन्म हा जणू 

तुझ्यामुळे 

तुझ्यामुळे मलाच मी

अनोळखी !!

फांदी

माझी कविता 

हलकेच 

कधी येईल 

तुझ्याकडे

तेव्हा इतकंच असू दे लक्षात 

की

नकोय तिला 

तुझा गांव

किंवा नको 

तुझ्या मनाचा ठाव

तुझ्या 

अंगणातल्या झाडाची 

एक फांदी पुरे 

घटकाभर 

बसेल ती तिथे 

आणि 

भुर्रर्र् दिशी 

उडून जाईल !

मतदान

गल्लोगल्ली येती 

मागायला मते 

शितासाठी भुते 

लाळ-घोटी ||

नाही त्यांना चाड

चिंता नाही जरा

त्यांच्या मतदारा

कष्ट काय ||

पदरात हवे

मत फक्त बाप्पा 

सुधाराच्या गप्पा

मारतील ||

निवडून येता

होतील अदृश्य 

तुम्ही ते अस्पृश्य 

व्हाल तेव्हा ||

एकेका मताचे

भांडवल त्यांचे

पीक फायद्याचे 

सत्ता-रुपी ||

भोळेपणाचा हा

मुखवटा आज

सत्ताधारी माज

पाच वर्षे ||

भुलू नये आता

त्यांच्या आवाहना

पदरी वेदना

पडो नये ||

लुबाडूनी घेती

हक्क मताचा तो

जिंकलेला होतो

अदृश्यचि ||

खोटे शिक्के सारे 

एखादा अस्सल 

शोधण्या अक्कल 

मिळो सर्वा ||

बुडवा अघोर

राक्षस हे सारे

सत्पात्री करा रे 

मतदान || 

काव्य-कळा

स्वार्थ दंभ लोभे

जग हे भरले

कवित्व इथले

फुका जाय ||

शिकार साधती 

पशू येथ नित्य 

काव्य ऊर्मी मिथ्य

मानवाची ||

उदर-भरण 

लिंगांचे शमन

आणखी जीवन

नाही काही ||

कविता कशाशी

कशी खावयाची ?

काय कवितेची

नड कोणा ||

साहित्य कशाला ?

कशास वाङ्मय 

पैशामागे पाय

धावताना ||

मारो मायबाप 

भाषेला मरू द्या

तशी ती जगाया 

लागे कोठे ?

जन्म अन् मरण

भोग अन् वासना

काव्य-कळा कोणा?

हवी त्यात ||

कवी अन् कवित्व

राहो दृष्टीआड

जगणेच द्वाड

झाले सारे ||  

हाका ...

मी मागे टाकलेल्या 

माझ्याच असंख्य उध्वस्त दुनियांच्या

अवशेषांमधून 

आज अचानक

तुझी हाक आली

एक फक्त अस्फुट स्वर 

चिणला गेलेला ...

मी तुला शोधू लागतो ...

अश्याच काही आणखी 

अस्फुट चिणल्या स्वरांनी

आता मला वेढलेलं असतं ...

एक अनामिक आवेग 

संचारलेला मी 

माझा भूतकाळ उकरत 

शेवटी पाहातो

की 

त्या अवशेषांखाली

कोणीच नाही ... 

तू ही नाही ! 

तिथून ऐकू येणार्‍या 

त्या एकेका दबक्या हाकेमागे 

ते ते माणूसच नाही !

आता नुसत्याच हाकांचं 

एक रेताड वादळ 

माझ्या डोक्यात घुसू पाहातं ...

माझा भूतकाळ हे एक 

कब्रस्तान आहे ...

माझ्याच माणसांनी मला 

मारलेल्या असंख्य हाकांचं 

पुढे पुढे जाण्याच्या नादात मला 

ऐकूच न आलेल्या 

असंख्य हाका

चिणल्या गेलेल्या !

पुनर्नव

ठरलेली सुरावट असतेच

आणि 

ती न नाकारताना

मुद्दाम योजलेला एखादा 

आगळा सूर 

तिच्यात वेगळीच खुमारी आणतो 

त्या सुराच्या स्पर्शाने 

थिजत चाललेली एक सुरावट 

पुनर्नव अहल्येच्या  

चेतनेने भारली जाते !

तू मला 

आणखी मी तुला

असू असेच ...

केवळ अस्तित्वामुळे एकमेकासाठी 

चेतनामय ! 

नवा शिमगा !

मुंबईचं 

सिंगापूर करायचं ठरलं

तेव्हा ...

ज्यांच्या दिवाळीचा

पार शिमगा होऊन बसला

त्या कष्टकर्‍यांच्या 

जिवंत चिणल्या गेल्याच्या

जागीच

उभ्या केल्या गेल्या 

उंच उंच 

टोलेजंग कबरी ...

कष्टकर्‍यांनी कमावलेल्या या शहराचं 

हे चमचमतं नवीन कोरं 

कब्रस्तान !

सिंगापूर नाही 

तरी 

एक शिमगापूर ! 

आता या शिमगापुराचं 

आणखी काही करायचं 

कुणाच्या मनात येईल 

तेव्हा ... ?

त्या नव्या शिमग्यातून

या शिमग्यातलं

काय काय राहील 

शिल्लक ?

अंध

''दुसरा माणूसही आहे''

हे दिसण्या-बघण्याची शक्ती 

गमावून बसलेल्या 

अपंग माणसांचा 

समाज !

त्याचं मन 

भयंकर हिंसेला 

सुप्तपणे पाळत 

पोसतंय ...

याचीही जाणीव 

नसलेला !

शुद्ध हरपावी 

तसं 

मानवता नावाचं 

भान 

खिळखिळं 

होऊन गेलंय पार !

ह्या समाजाला 

उरला आहे

आता

फक्त एक

अंध निर्मम 

पशुत्वमय

भविष्यकाळ !!

आयुष्य - ३ कविता

१

आयुष्य . . .

थडथड पिंजऱ्यात

बंद 

एक गुबगुबीत श्वापद !

आयुष्य . . . 

लाल-गुलाबी लोभस 

चिखलामधले 

खोल 

'मी' पण !

आयुष्य . . . 

एक

सततचे 

निरर्थ

अटळ

उरलेपण !

२

आपण कोण कुणाचे ठरतो 

किंवा

येते का उरता आपल्याला कुणाचे कुणी ?

अथवा काहीही ?

की आपण 

पोसत असतो आपल्या उराच्या पिंजऱ्यात 

थडथडणाऱ्या वास्तवाच्या भासांमध्ये 

आपल्या असंख्य माना वर काढत

लडबडणारा एक लालसी-स्वप्नांचा Dragon 

स्वतःच्या जागी ?

३

काळे पाणी 

एकच गुंफा 

खोल खोल

पावले टाका

पावलो-पावली

खाली खाली 

जायचं जायचं 

चपक पचक

चपा चपा 

कोण उचले ?

पाउल पाऊल

कोण असते 

कळे कुणा?

काळे पाणी 

शार शार

तळापाशी 

श्वासच गार !

नवयुगी कथा !

शहरे करण्या

गावे हटवली 

जमीन व्यापली

सर्वत्र की !

पावले पावले

पुढे पुढे येता

नगर-नायटा 

वाढतोचि !

गुंठा गुंठा विके 

बळीराजा आज

पैशांचा अन माज

अतोनात 

शेती-भाती नको

ओळखी ना नाती

रंगवण्या राती

सज्ज झाला !

जमिनी विकाव्या

धन मेळवावे

अन उधळावे 

सोपे सूत्र !

जमिनीला आई 

कोण म्हणताहे ?

तिचा वाहताहे 

भार कोण ?

पीक इमल्यांचे

निघावे शेतात

अशी करी बात

शेतकरी !

झाट झाली शेती

कष्टणे सोसेना 

अशी सारी दैना

पाठीवर !

घेउनी पाहावे

हातावर हात

नव-शिरीमंत

पोरं-बाळं !

बळीराजा तुझी 

कथा नवयुगी

गाडी चार चाकी 

आली दारा !

डोळे मिटताना 

वाटे स्वप्नवत 

स्वप्नामध्ये फक्त 

इमारती !

बेफाट वाढल्या 

सर्वत्र कबरी

नवीन नगरी

रूप त्यांचे !

कबरीच्या आत

शांत निजली ती

काळी आई माती

कायमची ! 

किती ... किती ?

चोरणारा 
एक हात पकडला जातो 
तेव्हा प्रकट न होणारे 
चोरांचे हात 
किती राहून जातात तसेच?
 
अन्यायाविरूद्ध एक हात उगारला जातो 
तेव्हा 
किती हातांनी रोखलेलं असतं स्वत:ला 
उगारलं जाण्यापासून ?
 
प्रतिक्रीया दिल्यामुळे 
एखादा 
जेव्हा माथेफिरू ठरवला जातो तेव्हा 
किती असतात प्रतिक्रीयाच न देता आल्याने 
माथेफिरू होऊन गेलेले ?

एक नेता 
जेव्हा त्याचा फुगलेला गाल पुसून टाकत असतो 
तेव्हा 
किती जगण्यांवर 
बोळे 
फिरुन गेलेले असतात ?

देव आणि भक्त

दगडाचा देव | करिता करिता |

धर्मचि दगड | झाला की हो ||

पूजनाचे धन | लाटता लाटता |

पुजारी लुटारू | झाला की हो ||

नवस सायास | करिता करिता |

भक्त ही जुगारी | झाला की हो ||

सोन्याचे संचय | पाळता पोसता |

फकिराचा साहू | झाला की हो ||

पिंजरे रांगांना | शुल्क प्रवेशाला |

देव व्यापाराला | लागला की ||

भक्तांची अन भाषा | देण्याघेण्याचीच |

देवचि  दलाल | झाला की हो ||

अश्याचि  धर्माचे | आचरण माजे |

देव आणि भक्त | एकमेका ||